Of nou ja, leeg.. Dat is misschien wat
overdreven want hij zit behoorlijk vol met van alles. Het enige wat mij hier
aan stoort dat het niet lukt om dingen eruit te krijgen. Ik heb aardig wat idee
verzameld daar tussen die hersenkamers, maar het lukt niet. Ik loop vast en ik
heb geen idee waarom. Dus; help!
Inmiddels, na bijna 4 jaar bloggen, weet ik
dat dit soort momenten totaal niet uitkomen. Momenten waarop je ontzettend veel
dingen wilt maken (vertellen en er dus over wil schrijven), maar dat het er
gewoon op geen mogelijke manier eruit komt. Zo had ik voor vandaag al een idee
in mijn hoofd, maar nu ik dit typ, vrijdag –de dag ervoor-, weet ik niet meer
hoe en wat. Met als vervolg dat mijn hoofd zo leeg als een leeggegeten zak
chips voelt en het dus allemaal niet lukt.
Sinds ik terug ben van de vakantie heb ik
dan ook alleen de blog post over de vakantie (die je hier kunt lezen)
geschreven. Hoewel ik de ideeën, die ik voornamelijk op vakantie heb opgedaan,
wel heb opgeschreven; lukt het niet om er een leuk verhaal bij te maken, te
bedenken maar vooral ook niet om het uit te werken..
Daarnaast wil ik nog zo veel meer. Ik wil
meer foto’s maken, maar iedere keer als ik op het punt sta om met mijn camera
op pad te gaan, is er toch weer iets waardoor ik dit uitstel. Niet omdat ik het
niet leuk vind, in tegendeel zelfs, maar iedere keer bedenk ik weer wat anders
of komt er iets tussen waardoor ik het uitstel. En dat terwijl er geen reden is
om het uit te stellen. Gewoon helemaal niet.
Ook moet ik toegeven dat er al een tijdje
iets door mijn hoofd spookt, iets wat ik nog niet helemaal helder heb, maar wel
wat te maken heeft met iets nieuws beginnen. Hoe en wat? I don’t know. En aan
de andere kant weet ik niet of ik dit kan weggooien. En of ik dat wil, dus of
dat gene wat door mijn hoofd spookt wel zo’n goed idee is; jij mag het mij
vertellen, want ik weet het écht niet.
Al deze dingen die op dit moment door mijn
hoofd spoken (wat trouwens naast dit nog zo veel meer is), dat wat mij bezig
houd, waardoor ik nu vast loop is irritant. Zwaar irritant, want ik wil wel;
maar het lukt gewoon niet. En op dit moment weet ik even niet zo goed wat ik er
mee moet. Want ik loop zelf altijd te roepen dat je dan gewoon even een ‘pauze’
moet nemen, maar ik weet niet of ik dat wel wil. Want nu ik dit zo typ en aan
jullie vertel voelt het ook gewoon even ontzettend fijn. Niet dat het me nu
helder is wat me staat te doen, maar ik kan er dus blijkbaar ook weinig afstand
van nemen.
Misschien dat ik wel opzoek ben naar een
oplossing, een oplossing die jullie mij misschien kunnen geven. Misschien dat
er aanstaande maandag inderdaad niets nieuws verschijnt omdat ik er nog niet
uit ben, maar misschien ook weer wel. Want ik weet het gewoon niet.
Help; Wat zou jij doen in mijn geval? Heb
jij een/de oplossing?
Geen opmerkingen