Dat is iets wat mensen vaak moeilijk vinden.
Vaak kunnen we wel trots zijn, maar dan op iemand anders
omdat diegene dat ene heeft bereikt.
Maar kijk ook eens naar jezelf.
Kun jij trots zijn op jezelf?
Trots zijn is iets wat iets uitstraalt.
Iets wat super goed is gegaan of iets wat iemand bereikt
heeft.
Vaak geef je eerder
toe dat je trots bent op iemand anders dan op jezelf.
Maar ben jij nooit trots geweest omdat je je veters hebt
leren strikken toen je klein was, voor de eerste keer zonder zijwieltjes leerde
fietsen of je jas zelf kon dichtdoen?
Vroeger stond je er zelf weinig bij stil. Je ouders waren
dan diegene die je vertelde dat je het goed had gedaan en waarvan jij dan aan
mocht nemen dat het goed was en dat ze trots op je waren.
Waarom is dat naarmate je ouder word moeilijker geworden?
Waarom durven we niet gewoon te zeggen dat we trots op onszelf
zijn omdat we ergens voor geknokt hebben en uiteindelijk het juiste resultaat
hebben behaald?
Je bent toch ook trots als je een diploma haalt waar je
zo lang zo je best hebt voor moeten doen?
Ik vraag mij gewoon wel eens af waarom we niet gewoon
hardop durven te zeggen: ‘Ik ben trots op mezelf’.
Ik denk dat het ook wel komt omdat het ook iets is dat je
bang bent dat je omgeving denkt dat je jezelf geweldig vindt. Maar zeg eens eerlijk;
dat vind je jezelf toch ook als je je middelbare school diploma hebt behaald?
En waarom durven we dan wel hardop te zeggen dat we trots
zijn op die familielid of die vriend of vriendin omdat die zo goed en hard ergens
voor geknokt heeft? Jij hebt ook wel eens iets goed gedaan of behaald waar je
stiekem, diep van binnen, brand van trotsheid. Maar in real life je schouders
bij ophaalt en alleen een glimlach laat zien. Dat hoeft niet. Want jij mag ook
trots zijn.
Zelf zeg ik ook eerder dat ik trost op andere ben. Dat is
makkelijker en komt minder over alsof je jezelf geweldig vind. Maar ik vergeet
daarnaast niet dat ik ook trots op mezelf mag zijn om wat ik tot nu toe in de
19 jaar dat ik leef allemaal al behaald heb. Ik heb er voor moeten knokken en
het is me gelukt. Die trotsheid draag ik bij me. Al zeg ik het vaak niet
hardop.
Maar als iemand zou vragen of ik trots op mezelf ben, dan
kan ik volmondig ja antwoorden.
Want trots, ja dat ben ik!
Durf jij volmondig
te antwoorden dat je trots op jezelf bent?
Misschien is het omdat we continu onszelf vergelijken met andere en daarom niet zien wat we zelf al hebben gepresteerd, maar waar we willen zijn. Of simpel weg omdat we er niet bewust van zijn of er stil bij staan bij wat we al bereikt hebben. Dat komt dan weer, omdat je leeft voor de toekomst en niet in het nu.
BeantwoordenVerwijderenJa hoor! Ik heb het gisteren nog gezegd :) Het kan trouwens ook met kleine dingen natuurlijk. Bijvoorbeeld ik was twee weken geleden trots op mezelf dat ik een keer op tijd aan een opdracht begonnen was en het een keer ruimer voor de deadline ingeleverd had :) Of ik ben trots op mezelf omdat ik nu vaker op de fiets naar school ga. Allemaal vrij simpele dingen, maar wel dingen die ik eerder nooit deed en waar ik van baalde :D
BeantwoordenVerwijderenIk durf het wel te zeggen, maar of ik het meen is dan weer iets anders!
BeantwoordenVerwijderenIk denk dat het soms ook te maken heeft met "sociaal gewenst gedrag" zo trots als een pauw is niet altijd sociaal gewenst, je komt al snel arrogant of opschepperig over, wat weer mensen af stoot.
BeantwoordenVerwijderenAls kind ben je hier waarschijnlijk minder bewust van en uit je dit dus misschien ook wat makkelijker?